Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΣΤΙΣ ΚΟΥΖΙΝΕΣ


 "...δεν σου κάνω τον άγιο,
         αχ ανάρτησα"

 Ναι, όντως είναι ακόμα μια από τις σπάνιες εμφανίσεις μου στο dukeofkavla και ο Δούκας είναι έτοιμος να δώσει πόνο για ακόμα μια φορά.

   Στην τρύπα της χέστρας μου βρίσκονται αυτή τη φορά οι Σεφ και οι υποψήφιοι Σεφ κάθε τηλεοπτικής και όχι μονο κουζίνας.

   Ας κάνουμε όμως μια γρήγορη αναδρομή στο επάγγελμα του μάγειρα και αργότερα Αρχιμάγειρα.
Από τα προϊστορικά χρόνια -σε μητριαρχικές και πατριαρχικές κοινωνίες- το ρόλο της κουζίνας τον αναλάμβανε κανείς γιατί τρώγανε ωμό το κρέας, αλλά συνήθως τρώγανε ρίζες και φρούτα γιατί δεν έβγαινες εύκολα για κυνήγι όταν ήξερες ότι στο δάσος καραδοκούσαν ένα σωρό μαλακίες γεμάτες δόντια και με ένα κάρο αισθητήρια όργανα που αντιλαμβανόντουσαν χρώμα και υφή κουράδας του Νεάντερνταλ, άπαξ και είχε ο πρωτόγος την ατυχία να συναντήσει ένα τέτοιο πλάσμα.
Αν κάτι ψοφούσε και δεν το είχαν κατασπαράξει τα όρνια, ο πρωτόγονος άνθρωπος έτρεχε να το φάει επιτόπου και γρήγορα.
Μετά ανακαλύφθηκαν τα όπλα, η φωτιά και το ένστικτο ασφάλειας στις γυναίκες, οπότε επόμενο ήταν να δημιουργηθεί και η έννοια του "μεζέ" και το καγκούρεμα των τόξων με πιο γαμάουα χορδές και πιο σούπερ βέλη με αεροτομές και φτερά Neon.
    Γέμισαν οι σπηλιές θηράματα και οι άντρες είπαν στις γυναίκες:
"εμείς τα πιάσαμε και τα γδάραμε, φτιάξτε κάτι και γρήγορα γιατί έχει μετά ματσάκι Νεαντερνταλιακός-Παλαιολιθιακός".
Έτσι οι γυναίκες άρχισαν να μαγειρεύουν και οι άντρες να ξύνουν τις πατούσες τους και να ξεψειριάζονται.
   Σιγά-σιγά όμως ξεκίνησε το "Φαινόμενο του Σεμέ", όπως λέω εγώ, όπου, όπως μια ελληνίδα μάνα θέλει να καλύπτει κάθε επιφάνεια με σεμεδάκια για να φαίνεται πιο ωραίο, με τον ίδιο τρόπο άρχισαν και οι γυναίκες να εξωραΐζουν το φαγητό προσθέτοντας όλο και περισσότερα υλικά, ανακαλύπτοντας νέους τύπους μαγειρέματος και δημιουργώντας συνταγές, ανάλογα με το μεράκι και το ταλέντο της καθεμιάς.
Έτσι φτάσαμε σε μια πρωτόλεια μορφή τυποποίησης συνταγών, όπου μας οδήγησε στην παραδοσιακή κουζίνα της κάθε χώρας.
Ακόμα πιο σύντομα, η μαγειρική απέκτησε εμπορική αξία, καθώς μια προκομένη νοικοκυρά, για να πάρει πλούσιο γαμπρό έπρεπε να ξέρει να μαξειρεύει το αρνί έτσι που να μοιάζει με φιλέτο πάπιας, αλλά και οι ντόπιοι άρχοντες και βασιλείς ανακάλυψαν το "γκουρμέ", προσλαμβάνοντας και ακριβοπληρώνοντας μαγείρισσες για τα γεύματά τους. 
   Από νωρίς όμως δημιουργήθηκε το "Φαινόμενο του Κοτετσιού" στα βασιλικά παλάτια και οι γαλαζοαίματοι επιστράτευσαν άντρες για να τις ελέγχουν μη τσουρομαδιαστούν. Οι προϊστάμενοι σύντομα ανακάλυψαν ότι έπρεπε να τις απολύσουν όλες και να προσλάβουν στη θέση τους άντρες που δεν είχαν ανταγωνιστικά κόμπλεξ.
   Στην αρχή αυτής της μετάβασης, οι γαλαζοαίματοι μπορεί να έτρωγαν μισοψημμένα άντερα σε βραστό νερό, αλλά είχε επέλθει ηρεμία. Απείλησαν λοιπόν ευγενικά με καρατόμηση κάθε μάγειρα που θα τους σέρβιρε μαλακίες και έτσι οι άντρες έμαθαν σιγά-σιγά να μαγειρεύουν

   Σύντομα, το επάγγελμα του μάγειρα απέκτησε αίγλη και κύρος και συγκρίνονταν μόνο με το επάγγελμα του καπετάνιου σε πλοίο και με αυτό του θεού.
Άρχισαν να γίνονται πιο δημιουργικοί και δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους. Αυτοί έφτιαχναν τα φαγητά και οι σερβιτόροι αναλάμβαναν να τα σερβίρουν. Καθένας είχε το ρόλο του.

   Φτάσαμε βέβαια και σε επίπεδα καφροσύνης, όπου κάποιες συνταγές απαιτούσαν να φιλετάρεις το κοτόπουλο στα 2 χιλιοστά πάχος, ή να προσθέσεις φέτες πορτοκαλιού αφού τους είχες αφαιρέσει τις μεμβράνες που χώριζαν τη μια φέτα από την άλλη, ή να παίρνεις τις χελιδονοφωλιές (ναι, σωστά το διαβάσατε) και να τις βράζεις για να βγάλεις μια συγκεκριμένη σούπα, όπου οδήγησαν πολλούς μάγειρες σε σωφρονιστικά ιδρύματα μετά από φόνο προϊστάμενου και αργότερα σε τρελοκομεία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

   Μία ήταν η ουσία της μαγειρικής: να φτιάχνεις νόστιμα φαγητά με τον σωστό τρόπο και άμα σου κουνιόταν κανένα μουνί το γαμούσες με μπαλτά στο δοξαπατρίκαιυιόκαιαγίοπνεύματικαιειςτουςαιώναςτωναιώνωναμήν.


   Οι γυναίκες στο ενδιάμεσο κράτησαν περήφανα το λάβαρο της παραδοσιακής μαγειρικής και όταν ήρθε η ώρα τους, έλαμψαν.

   Όταν αργότερα έκανε την εμφάνισή της η τηλεόραση και τα πρωινάδικα, οι τηλεμαγείρισσες έδιναν καθημερινά ρεσιτάλ, σώζοντας τις νέες νοικοκυρές από εμπνεύσεις όπως "βραστό παστίτσιο" και "Άζαξ στη γάστρα (κλέφτικο)", δίνοντας τους τις σωστές συνταγές.    


   Δυστυχώς η τηλεοπτική σαπιοψυχίαση δεν έχει έλεος και όταν τα τζιμάνια της τιβί έβαλαν χέρι για τα καλά μέσα στην κουζίνα, έγιναν όλα πουτάνα.
Σε κλίμακα ασχετοσύνης από "Θωμάς" έως "Γαμάω Όποιο Μουνί Γουστάρω", θα ακολουθήσουν οι εξής κατηγορίες εκπομπών, όπου όλες είναι για πέταμα:

  • Φάση "κάτι  ψήνεται", όπου κάποιοι, άγνωστοι μεταξύ τους, συναντιώνται και κάθε μέρα ένας τους κάνει το τραπέζι στους υπόλοιπους και μετά τον βαθμολογούν. Ο οικοδεσπότης είναι άσχετος από κουζίνα και δεν ξεχωρίζει ένα τηγάνι από ένα αγριογούρουνο, με αποτέλεσμα να μην μπορεί μετά να ξεκολλήσει απ' το τηγάνι το αγριογούρουνο. Συνήθως την συνταγή του την έδωσε ο μάγειρας από το στρατό ή η κολλητή που έχει μόνιμα στο στόμα της μια τσίχλα ή ένα πούτσο. Κατά τη διαρκεια του τραπεζιού ο οικοδεσπότης βγάζει μια κιθάρα και παίζει "τα κλασικά της παραλίας" ή αν είναι γυναίκα έχει ακόμα λιγότερο ενδιαφέρον (ενδιαφέρον < 0).
  • Φάση "να σου κάνω το τραπέζι, να μου κάνεις το κρεβάτι" εκπομπές, όπου δυο άγνωστοι συναντιώνται μεταξύ τους με σκοπό να κάνουν σχέση. Από νωρίς διαπιστώνουμε ότι δεν κολλάνε μεταξύ τους ακόμα κι αν ήταν σιαμαία. Όσο ο άλλος ετοιμάζει το φαγητό, το γκομενίδιο ψάχνει τα πράγματά του, προβαίνοντας σε δηλώσεις του τύπου "α, ένα κασκόλ του Ολυμπιχλιακού, δεν νομίζω να ταιριάξουμε". Κατά τη διάρκεια του δείπνου, ο μουνείλωτας προσπαθεί τόσο να την εντυπωσιάζει που η ίδια η αίσθηση αξιοπρέπειας βάζει το χέρι της στο μουνί της για να βρει την χαμένη της αξιοπρέπειά. Το φαΐ είναι σκατά και άψητο.
  • Φάση "Εφιάλτης στην Κουζίνα", όπου κάθε Μποτρινοειδές υπανθρωπίδιο σκηνοθετεί με τον εστιάτορα που θα "σώσει" ψεύτικους καυγάδες και διαφημίσεις μπύρας. Το προσωπικό του εστιατορίου τηρεί τις υγειονομικές διατάξεις όσο τηρώ εγώ το καθημερινό μου πρόγραμμα εκκλησίας. Το μαγείρεμα πριν και μετά είναι σκατά. Το μόνο ρεαλιστικό και θετικό είναι ότι τα καντήλια που ρίχνουν ο ένας στον άλλον είναι αυτά που θα άκουγες σε μια σωστή και βαρβάτη κουζίνα, αλλά δυστυχώς, όπως είπα, είναι σκηνοθετημένα.
  • Φάση "Master Chef". Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση που θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή σε αυτό που ονομάζουμε Δημιουργική Μαγειρική, με όλα αυτά τα στοιχεία όπως Διεθνής Κουζίνα, Πρωτότυπα Υλικά, Χρόνος Εκτέλεσης και μετά βλέπεις τους Κριτές και την Παρουσιάστρια και λες "δε γαμιέται, σήμερα θα φάω βραστό νερό" από αντίδραση. Είναι πραγματικά μαλακισμένο να βλέπεις παιδιά που θέλουν να γίνουν σεφ και αντί να τους δείξουν όλες τις κουζίνες και μετά να διαλέξουν το είδος που γουστάρουν, να πρέπει και να μάθουν κάθε γαμημένη τελευταία συνταγή που έγινε γνωστή από έναν σπυριάρη μαλακοκάβλη σεφ που έχυσε καταλάθος μέσα στην κατσαρόλα και το ονόμασε "γκουρμέ", αλλά και να υπομένουν το γαμημένο κακοκριτικό και ξινισμένο ύφος των Κριτών και την "συμπαράσταση" της παρουσιάστριας. Σε πιο προχωρημένα στάδια, τους βάζουν να μαγειρέψουν και να σερβίρουν σε ένα μάτσο πλούσιους που κάλεσαν στην εκπομπή για να φάνε τον γκουρμέ τον τσάμπα....και να θάψουν. Καταρχήν ρε παπάρες μάγειρες, από πότε είστε υποχρεωμένοι ΚΑΙ να σερβίρετε τον πελάτη. Δεν έχεις αυτοσεβασμό; Δεν έχεις αξιοπρέπεια; Το σωστό είναι να δώσεις το πιάτο στο σερβιτόρο και να του πεις "έτοιμο" και να τελειώσει εκεί, όχι να στέκεσαι μπροστά στον μίλλιονέρ σαν σκλάβος στο Τεννεσί, μπας και σου πετάξει κανένα ξεροκόμματο. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που πολλοί από τους διαγωνιζόμενους ξεσπάνε σε κλάμματα όταν "δεν πάρουν καλό βαθμό"....ρε μουνιά; ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ;;; Τι έγινε και γινήκατε τόσο φλώροι; Πού είναι ρε μουνιά ο τσαμπουκάς σας να κάνει παρέα στο ταλέντο σας;;;

Από αυτές τις κατάντιες ξεφεύγει μόνο η κατηγορία "Τζέιμι Όλιβερ" και όσοι κρατάνε τον γκουρμέν ημών τον επιούσιον σε σπιτικό επίπεδο, με αποτελεσματικές και γρήγορες συνταγές, κρατώντας τη φάση σε επίπεδο "παίζω με τα υλικά που έχω, αλλά είμαι σοβαρός όσο αφορά το αποτέλεσμα". Συνταγές που θα μπορούσες να βάλεις άνετα σε κάθε επιχείρηση  Ho.Re.Ca (Hotel.Restaurant.Cafe), με μια κουζίνα που θα γαμούσε επαγγελματικά, αλλά και το επίπεδο αυτοεκτίμησης ψηλά.

Αν δεν θες να δώσεις κώλο και να σε ξεφτιλίζουν κι από πάνω, ξέρεις τι να κάνεις.