Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2014

Ο ΣΟΥΠΕΡ ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, εκτός αν ντρέπεται για τα χάλια σου η μάνα σου που σε σπούδαζε να γίνεις δικηγόρος και κατέληξες να υπερασπίζεσαι τον τσοχατζόπουλο και να κάνεις παρέα στον κούγια. Ή το άλλο που σε σπούδαζε να γίνεις αρχιτέκτονας και η κρίση σε έριξε στο κύκλωμα διανομής χαμομηλιού και κεφαλογραβιέρας και μάλιστα πόρτα-πόρτα σαν μάρτυρας του Ιεχωβά.

    Το θέμα είναι όμως ότι σε οποιαδήποτε δουλειά καταλήξεις, να βρεις ένα τρόπο να νιώθεις περήφανος και μουράτος, ξεχωρίζοντας από την πλέμπα κι ας είσαι αναγκασμένος να πουλάς κάλτσες στη λαϊκήπέντεευρώπάρεπάρεκαλέκυρία.
   Όποια κι αν είναι η δουλειά, κάνε την σαν να μη νιώθεις μειονεκτικά. 
Θα μου πεις "καλά ρε Χωστήρα, εγώ δουλεύω σκουπιδιάρης στο Δήμο ή βοθρατζή, τι μαλακίες μου λες;"

Αδερφέ νιώσε ντίβα...
Σκέψου ότι πήγες Ισπανία και σε πετάξανε στην αρένα με τον ταύρο και τελικά ο ταύρος σε κυνηγάει για να σου πάρει αυτόγραφο...τόσο ντίβα. Τόσο μπροστά...τόσο Πρώτος.

   Βρες το δικό σου στυλ και ρόλαρε αδερφέ. Το πρωί εργάτης και το βράδυ βοήθα τον συνάνθρωπο και επαναστάτησε ενάντια στο σύστημα με κάβλα (υποσυνείδητο μήνυμα αντίστασης κατά του συστήματος).

   Για να μην ξεφεύγω όμως, εγώ προσωπικά στη δουλειά μου χρησιμοποιώ το σύστημα του υπερήρωα-ινδάλματος.
Δηλαδή: τις εποχές που δούλευα σαν μπάρμαν, πριν ανοίξω το μαγαζί (κατέβαζα 6 σφηνάκια τεκίλα για να μη σκοτώσω κανένα), φανταζόμουν πως ήμουν ο Μάθιου ο Μακόναχυ (δεν είπα εγώ ότι του μοιάζω, αλλά ένα πλήθος 5 τουριστών) και στηνόμουν ανάλογα.
Πήγαινα με κέφι σε κάθε πελάτη που θα ερχόταν στην μπάρα για παραγγελία και αν ήταν άντρας τον σεβόμουν σαν να ήταν ο εθνικός ευεργέτης της χώρας του (καλό μουνόπανο)  και τον έπαιζα και λίγο γιογουαζάπμανίγκα με brofist, χαιρετούρα α λα Bronx και λίγο swag, ενώ αν ήταν γυναίκα, μισόκλεινα τα μάτια και μετά τα άνοιγα για να αστράψουν πράσινα σαν γιαπωνέζικο μάνγκα με νίτζες και τέθοια, την ώρα που θα μου έδινε την παραγγελία, λες και ήταν η πιο κλασάτη πατουρογκόμενα που είχα δει (κατσαρίδα με μουνί)  χτυπώντας την με μεγατόνους σεξαπίλ μπας και αφήσει κανένα τυχερό (στα editions "Χωστήρας 3.1." και "Χωστήρας Vista", το ίδιο κόλπο χρησίμευε στη διαφθορά και παρασυρμό θηλυκών στην ακολασία).
 Βέβαια μετά από μερικά χρόνια μετατράπηκα από πετιμεζο-Μακόναχυ σε Σκοτώστρας-Τζο μην αντέχοντας τόση μαλακία.
Κάθε καλοκαίρι κατέληγα αλκοολικός, με το συκώτι μου να προτείνεται "υπάλληλος του μήνα", παμψηφεί.
Έτσι, παρόλες τις δυσκολίες, νομίζω ότι το μοντέλο του Υπερήρωα δούλεψε για μένα.

Πλέον όμως έχω φύγει από το μπαρ και επέστρεψα σε μια εργασία που απολαμβάνω ξανά. Πλέον έγινα ξανά μάγειρας (δε σας λέω που για να μην πλακώσετε και μου σπάσετε τ' αρχίδια με καρμπονάρες και αρχιδάρες).

   Είχα καιρό να την κάνω αυτή τη δουλειά και όταν πρωτομπήκα ξανά στην κουζίνα ένιωσα απελπισία παρά το swag και το prestige που έχει αυτό το επάγγελμα. Μπορεί κάθε γκομενίδιο να σουρώσει σαν μακαρόνι στο κόσκινο και να θέλει να πηδηχτεί με τον στραβοχυμένο μπάρμαν που κερνάει σφηνάκια, αλλά κατά βάθος όταν δει στολή μάγειρα, τα μουνόχειλα παίζουν παλαμάκια και η κλειτορίδα χορεύει σαν αρκούδι. Δεν θέλω να συγκρίνω τα δύο επαγγέματα, αλλά δυστυχώς όλες ξέρουν ότι ένας μπάρμαν έχει eytz, δηλαδή Joeytz....ξέρετε, από Φιλαράκια μωρέ που ο Τζόι είναι μόνο "haw yu duen'?!?!", ενώ το αληθινό swag, αυτό του δρόμου, το έχει ο saolin-μάγειρας (ένας σωστός μάγειρας οφείλει να έχει στολή που να μοιάζει λες και μόλις πήρε 10 νταν από το Μπρους Λι τον ίδιο). 
   Όταν πια πήρα το κολάι της κουζίνας, ντύθηκα έναν νέο Υπερήρωα, το φίλο μου τον Δημήτρη από τη Ρόδο.
Έχω δουλέψει με αρκετούς μάγειρες στη ζωή μου, αλλά κανένας δεν κατάφερε να είναι τοσο καλός όσο Δημήτρης.
Ο Μήτσος (ο "Σκουριάς" για τους φίλους του), είναι ό,τι πιο γαμάτο μπορεί να τύχει σε μια απλή κατσαρόλα. Περνάει δίπλα από φριτέζα και αυτή αρχίζει να καίει το λάδι στους πεντακόσιους χιλιάδες βαθμούς. Ακουμπάει μαχαίρι και κόβει μόνο του τις φλέβες του. Κάποτε μαγείρεψε σπανάκι στην κατσαρόλα και όταν το ανοίξαμε βγήκε ο Ποπάυ. 
Ο Μήτσος δεν είναι άδικα Αρχιμάγειρας και μάλιστα έχει εμφανιστεί και στην τηλεόραση (σε σοβαρή εκπομπή και όχι στο "κάτι ψήνεται" με τα rejects της Πάνιας).
Αλλά αυτό που έχει ο φίλος μου (εκτός από ταλέντο), είναι η εικόνα Ενός που έχει απόλυτο έλεγχο και στις κινήσεις του, αλλά και στα λόγια. "Επιβάλει" με τον τρόπο του σεβασμό στους γύρω του, δείχνει, είναι πάντα έτοιμος και κυρίως (είναι ο πούστης) πάντα αλάνθαστος με ένα λογικό επιχείρημα ώστε να κάνεις ό,τι θέλει.

   Σίγουρα δεν πρόκειται να γίνω Δημήτρης και γι' αυτό άμα έρθεις στο μαγαζί μη μου ζητήσεις κανένα "κινέζικο κοτόπουλο" ή "μοσχάρι Μπουργκινιόν" γιατί θα σου φέρω στο κεφάλι το τηγάνι μαζί με τον Κινέζο και το μοσχάρι.
Αλλά πλέον μπαίνοντας στην κουζίνα αρχίζω ως εξής:
  • κάνω download το Μήτσος-swag
  • οργανώνω τη σειρά των εργασιών
  • χρησιμοποιώ το μαχαίρι σχεδόν το ίδιο καλά με το πουλί μου
  • πλένω καλά, λες και τα λαχανικά έχουν χολέρα
  • παίρνω πόζα γαμιά όταν ψήνω
  • στολίζω το πιάτο τόσο ωραία ώστε να ντραπούν και να το φάνε με μισή καρδιά
       
   Βασικό όμως και κύριο: δεν μπερδεύω τους δύο ρόλους και δεν βγάζω τον "μπάρμαν" εκεί που δουλεύει ο μάγειρας, αλλά ούτε τον "μάγειρα" εκεί που δουλεύει ο μπάρμαν, γιατί δυστυχώς το κρέας δεν ψήνεται άμα το κοιτάς λάγνα.
Φυσικά δεν θα καρφώσω με κουζινομάχαιρο τον μεθύστακα φωνάζοντάς του "έκαψες τις πατάτες ηλίθιε".        


Αυτή την ανάρτηση την αφιερώνω στο Δημήτρη και την οικογένειά του και του εύχομαι τα καλύτερα!